Pytanie „jaki probiotyk jest najlepszy?” to złe pytanie. To tak, jakby zapytać „który lek jest najlepszy?” — bez podania informacji, na jaka chorobę cierpimy.
Każdy szczep probiotyczny robi coś innego. Lactobacillus rhamnosus GG chroni przed biegunką po antybiotyku. Saccharomyces boulardii ratuje przed biegunką w podróży. Bifidobacterium longum 35624 łagodzi wzdęcia przy IBS. Ale bardzo duża ilość probiotyków na półce sklepowej nie podaje konkretnego szczepu — tylko rodzaj. To tak, jakby na opakowaniu suplementu napisać „witamina” bez informacji, którą wiaminę zawiera produkt.
W tym przewodniku znajdziesz coś, czego brakuje w polskim internecie: kompletną mapę szczepów probiotycznych dopasowanych do konkretnych problemów zdrowotnych. Każdy szczep z badaniami klinicznymi, dawką i praktycznym wskazaniem. Zero marketingu, konkrety w oparciu o naukę!
Dlaczego szczep ma większe znaczenie niż rodzaj?
Zanim wejdziemy w szczegóły, musisz zrozumieć jedną fundamentalną rzecz o probiotykach: efekty kliniczne dotyczą konkretnego szczepu, nie rodzaju ani gatunku.
Weźmy przykład. Lactobacillus rhamnosus to gatunek bakterii. W obrębie tego gatunku istnieją dziesiątki szczepów — i każdy ma inne właściwości. L. rhamnosus GG zapobiega biegunce poantybiotykowej. L. rhamnosus HN001 wspiera odporność. Lactobacillus rhamnosus GR-1 stosuje się w profilaktyce infekcji intymnych. Trzy szczepy jednego gatunku — trzy zupełnie różne zastosowania.
Dlatego kiedy na etykiecie suplementu widzisz samo „Lactobacillus rhamnosus” bez oznaczenia szczepu — nie wiesz, co kupujesz. To jak kupowanie wina z etykietą „napój alkoholowy z winogron” bez podania odmiany, rocznika i producenta. Może być świetne. Może, ale nie musi…
Jak czytać etykietę probiotyku?
Rzetelna etykieta probiotyku powinna zawierać trzy poziomy informacji:
Rodzaj (np. Lactobacillus) — to najogólniejszy poziom. Sam w sobie nie mówi nic o działaniu.
Gatunek (np. rhamnosus) — zawęża nieco, ale wciąż nie wskazuje konkretnych efektów klinicznych.
Szczep (np. GG, ATCC 53103) — to jest kluczowa informacja. Dopiero szczep mówi Ci, jakie efekty zostały potwierdzone w badaniach klinicznych. Jeśli producent nie podaje oznaczenia szczepu — nie ma pewności, że dany probiotyk robi to, czego oczekujesz.
Dodatkowo, na etykiecie powinna być podana liczba CFU (Colony Forming Units, jednostki tworzące kolonie) — czyli ile żywych bakterii jest w jednej dawce. Minimum skuteczne to zwykle 1 miliard CFU (10⁹), choć wiele badań klinicznych stosuje dawki 5–10 miliardów CFU. Jeśli to możliwe, sprawdź też, czy deklarowana liczba CFU dotyczy „końca terminu ważności” — a nie „momentu produkcji”. Różnica jest kluczowa: bakterie giną w trakcie przechowywania.
Mapa szczepów — jaki probiotyk na jaki problem?
Poniżej przedstawiam 8 najlepiej przebadanych szczepów probiotycznych, każdy z konkretnym wskazaniem, dawką i odniesieniem do danych klinicznych. To nie jest ranking — to przewodnik.
1. Lactobacillus rhamnosus GG (LGG) — biegunka poantybiotykowa, ostra biegunka infekcyjna
LGG to najlepiej przebadany szczep probiotyczny na świecie — ponad 800 publikacji naukowych dokumentuje jego działanie. Został wyizolowany ze zdrowego ludzkiego jelita w 1983 roku przez dwóch badaczy, Sherwooda Gorbacha i Barry’ego Goldina (stąd skrót GG).
Na co działa? Przede wszystkim na profilaktykę biegunki poantybiotykowej. Metaanaliza Szajewskiej i Kołodzieja (2015, 11 RCT, n=1308) wykazała, że LGG zmniejsza ryzyko biegunki po antybiotyku z 22,4% do 12,3% w porównaniu z placebo — co oznacza redukcję ryzyka o ponad połowę (RR 0,49). Efekt był istotny zwłaszcza u dzieci. LGG jest również skuteczny w leczeniu ostrej biegunki infekcyjnej (wirusowej i bakteryjnej), gdzie skraca czas trwania biegunki średnio o około 24 godziny. LGG bywa też stosowany pomocniczo w terapiach eradykacyjnych Helicobacter pylori.
Jak działa? LGG jest odporny na kwas żołądkowy i sole żółciowe, silnie przylega do komórek błony śluzowej jelita i wytwarza biofilm ochronny, który fizycznie blokuje dostęp patogenów do ściany jelita. Produkuje również substancje antybakteryjne hamujące wzrost drobnoustrojów chorobotwórczych.
Dawka: minimum 10 miliardów CFU (10¹⁰) dziennie. W badaniach stosowano dawki od 6 do 40 miliardów CFU.
Kiedy zacząć? Najlepiej od pierwszego dnia antybiotykoterapii. Zachowaj minimum 2 godziny odstępu między antybiotykiem a probiotykiem. Kontynuuj przez 7–14 dni po zakończeniu antybiotyku.
2. Saccharomyces boulardii (CNCM I-745) — biegunka podróżnych, Clostridium difficile
To nie bakteria — to drożdżak. I ta różnica ma praktyczne znaczenie: Saccharomyces boulardii jest naturalnie oporny na antybiotyki, co oznacza, że może być stosowany bezpiecznie jednocześnie z antybiotykiem (w przeciwieństwie do bakteryjnych probiotyków, które antybiotyk może zniszczyć). Skuteczność tego szczepu potwierdzono w ponad 100 badaniach klinicznych.
Na co działa? Zapobiega biegunkom podróżnych (tzw. „zemsta faraona”), biegunkom poantybiotykowym oraz nawrotom zakażenia Clostridium difficile — groźnej bakterii, która atakuje jelita po intensywnej antybiotykoterapii. S. boulardii pomaga również w biegunkach infekcyjnych wywołanych przez bakterie, wirusy i pierwotniaki.
Jak działa? Wydziela enzymy rozkładające toksyny bakteryjne (w tym toksynę Clostridium difficile), wzmacnia barierę jelitową i stymuluje produkcję immunoglobuliny A (IgA), która jest pierwszą linią obrony immunologicznej w jelitach.
Dawka: 250–500 mg (co odpowiada ok. 5–10 miliardów CFU) dwa razy dziennie.
Kiedy stosować? W podróży: zacznij 5 dni przed wyjazdem, kontynuuj przez cały pobyt i 5 dni po powrocie. Przy antybiotyku: od pierwszego dnia leczenia do 14 dni po jego zakończeniu.
3. Lactobacillus plantarum 299v (Lp299v) — IBS, wzdęcia, wchłanianie żelaza
Jeden z nielicznych szczepów probiotycznych z rekomendacjami polskich ekspertów w zespole jelita drażliwego (IBS). Szczep udokumentowany w ponad 170 publikacjach naukowych, z czego ponad 60 to badania kliniczne.
Na co działa? Przede wszystkim na łagodzenie objawów IBS — bólu brzucha, wzdęć, nieregularnych wypróżnień i uczucia niepełnego wypróżnienia. Badanie kliniczne Ducrotté i wsp. (2012) na 214 pacjentach z IBS wykazało, że po 4 tygodniach suplementacji (10 miliardów CFU dziennie) nastąpiła istotna poprawa bólu brzucha, wzdęć oraz częstości wypróżnień, a ponad 80% pacjentów wyraziło zadowolenie z terapii. Lp299v ma też unikalne, dodatkowe zastosowanie: może zwiększać wchłanianie żelaza niehemowego z diety — co czyni go szczególnie wartościowym dla kobiet z niedoborami żelaza i osób na diecie roślinnej.
Dawka: 10 miliardów CFU (10¹⁰) raz dziennie.
Jak długo stosować? Minimum 4 tygodnie. W IBS — suplementacja długoterminowa pod kontrolą gastrologa.
4. Bifidobacterium longum 35624 — IBS z wzdęciami, dyskomfort trawienny
Szczep Bifidobacterium longum 35624 (wcześniej znany jako B. infantis 35624) to jeden z najlepiej przebadanych szczepów w kontekście IBS, ze szczególnym naciskiem na redukcję wzdęć i bólu brzucha. Bifidobacterium longum występuje naturalnie w jelitach zdrowych ludzi i jest jednym z pierwszych szczepów kolonizujących jelita noworodka.
Na co działa? Na redukcję wzdęć, gazów i dyskomfortu brzusznego u pacjentów z IBS. W badaniu obserwacyjnym na 233 pacjentach z umiarkowanym i ciężkim IBS miesiąc suplementacji poprawił nasilenie objawów i jakość życia u dwóch trzecich uczestników.
Dawka — ciekawa zależność: W badaniu Whorwell i wsp. (2006) porównano trzy dawki (10⁶, 10⁸, 10¹⁰ CFU). Skuteczna okazała się dawka 100 milionów CFU (10⁸) — wyższa dawka (10¹⁰) nie dawała przewagi nad placebo. To jeden z niewielu probiotyków, gdzie „więcej” nie znaczy „lepiej”. W praktyce większość dobrych preparatów z tym szczepem ma 1 miliard CFU na kapsułkę.
Uwaga: Na etykiecie szukaj pełnego oznaczenia „Bifidobacterium longum 35624″ lub starej nazwy „B. infantis 35624″. Inne szczepy z gatunku B. longum (np. BB536) mają własne, odmienne dane kliniczne.
5. Bifidobacterium lactis BB-12 — wsparcie odporności, zdrowie przewodu pokarmowego
Jeden z najszerzej stosowanych szczepów probiotycznych na świecie, z ponad 300 publikacjami naukowymi. BB-12 bywa nazywany szczepem „ogólnoustrojowym” — wyniki badań dotyczą głównie wsparcia bariery immunologicznej jelit i poprawy pracy przewodu pokarmowego.
Na co działa? Badania sugerują, że BB-12 może zwiększać produkcję przeciwciał IgA, poprawiać regularność wypróżnień i wspierać odpowiedź immunologiczną. W niektórych populacjach (niemowlęta) obserwowano mniejszą częstość infekcji dróg oddechowych, choć nie wszystkie badania to potwierdzają — wyniki zależą od dawki, czasu trwania i grupy wiekowej.
Dawka: 1–10 miliardów CFU dziennie.
Dla kogo? Rozważ w okresie jesienno-zimowym, u osób z podatnością na przeziębienia, po przebytych infekcjach. Często stosowany w kompozycjach wieloszczepowych.
6. Lactobacillus reuteri DSM 17938 — kolki niemowlęce (głównie u dzieci karmionych piersią)
Szczep o szczególnym znaczeniu w pediatrii. Ważne zastrzeżenie: dowody skuteczności dotyczą przede wszystkim niemowląt karmionych wyłącznie piersią. U dzieci karmionych mieszanką (formułą) wyniki badań są niejednoznaczne — dwa duże randomizowane badania (Sung i wsp., BMJ 2014) nie wykazały istotnej korzyści w tej grupie.
U niemowląt karmionych piersią meta-analizy wskazują na skrócenie czasu płaczu średnio o kilkadziesiąt minut dziennie i zwiększenie odsetka dzieci odpowiadających na terapię.
Dawka: 100 milionów CFU (10⁸) dziennie — zwykle w kroplach, u niemowląt.
Ważne: Stosowanie wyłącznie po konsultacji z pediatrą. Nie dotyczy wcześniaków i dzieci z ciężkimi zaburzeniami odporności.
7. Lactobacillus acidophilus NCFM — nietolerancja laktozy, ogólne trawienie
Szczep, który może pomagać osobom z nietolerancją laktozy — produkuje enzym laktazę, który rozkłada laktozę (cukier mleczny), potencjalnie zmniejszając objawy takie jak wzdęcia, bóle brzucha i biegunka po spożyciu nabiału.
Na co jeszcze? Badania wskazują na ogólne działanie wspierające trawienie i zdrowie błony śluzowej jelita. L. acidophilus NCFM często stosuje się w preparatach wieloszczepowych.
Dawka: 1–10 miliardów CFU dziennie.
8. Formuła 8-szczepowa De Simone (Visbiome/Vivomixx, dawniej VSL#3) — WZJG, pouchitis
To nie pojedynczy szczep, ale specyficzna kombinacja 8 szczepów bakteryjnych w bardzo wysokiej dawce (450–900 miliardów CFU). Jest to jedyny wieloszczepowy probiotyk z solidnymi danymi klinicznymi w kontekście wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG) i pouchitis.
⚠️ Ważny kontekst: Do maja 2016 r. oryginalna formuła De Simone (De Simone Formulation) była sprzedawana pod marką VSL#3. Po sporze prawnym między twórcą a partnerami biznesowymi skład VSL#3 uległ zmianie i produkt dostępny obecnie pod tą nazwą nie zawiera oryginalnej formuły badanej w publikacjach naukowych. Sąd federalny w USA potwierdził to w 2018 r., a wyrok został utrzymany w apelacji w 2021 r. Oryginalna formuła De Simone jest obecnie sprzedawana jako Visbiome (USA/Kanada) i Vivomixx (Europa).
Na co działa (oryginalna formuła De Simone): Wspomaganie utrzymania remisji w WZJG oraz leczenie pouchitis (zapalenie zbiornika jelitowego po zabiegu chirurgicznym).
Ważne: To interwencja medyczna, nie codzienna suplementacja. Stosowanie wyłącznie pod nadzorem gastrologa!
Jaki probiotyk na co? Szczep → problem → dawka
| Szczep | Problem | Dawka (CFU/dzień) | Czas stosowania |
| L. rhamnosus GG | Biegunka poantybiotykowa, ostra biegunka | 10–40 mld | Czas antybiotyku + 14 dni |
| S. boulardii CNCM I-745 | Biegunka podróżnych, C. difficile | 5–10 mld | 5 dni przed → 5 dni po |
| L. plantarum 299v | IBS, wzdęcia, wchłanianie żelaza | 10 mld | Min. 4 tygodnie |
| B. longum 35624 | IBS z wzdęciami | 0,1–1 mld | Min. 4 tygodnie |
| B. lactis BB-12 | Wsparcie odporności, regularność | 1–10 mld | Długoterminowo |
| L. reuteri DSM 17938 | Kolki (głównie karmienie piersią) | 100 mln | Wg pediatry |
| L. acidophilus NCFM | Nietolerancja laktozy | 1–10 mld | Przy posiłkach z laktozą |
| Formuła De Simone (Visbiome/Vivomixx) | WZJG, pouchitis | 450–900 mld | Pod nadzorem lekarza |
7 błędów przy wyborze probiotyku
Wiedza o szczepach to połowa sukcesu. Druga połowa to unikanie typowych pułapek, w które wpada większość konsumentów.
Błąd 1: Kupowanie probiotyku bez oznaczenia szczepu. Jeśli na etykiecie jest tylko „Lactobacillus acidophilus” bez oznaczenia typu NCFM, LA-5 czy innego — nie wiesz, co kupujesz.
Błąd 2: Zbyt niska dawka. Wiele tanich probiotyków zawiera 100 milionów CFU (10⁸) — to za mało dla większości zastosowań klinicznych. Minimum skuteczne to zwykle 1 miliard CFU, a w wielu wskazaniach potrzeba 10 miliardów lub więcej. (Wyjątki: B. longum 35624 i L. reuteri DSM 17938, gdzie niższe dawki okazują się optymalne.)
Błąd 3: Przerywanie po 3 dniach, bo „nie działa”. Probiotyki potrzebują czasu na kolonizację jelita i modulację mikrobiomu. Minimum 2–4 tygodnie regularnego stosowania, żeby ocenić efekt. W IBS — często 4–8 tygodni.
Błąd 4: Branie probiotyku razem z antybiotykiem. Antybiotyk zabija bakterie probiotyczne. Zachowaj minimum 2 godziny odstępu. Wyjątek: Saccharomyces boulardii — to drożdżak, antybiotyki na niego nie działają.
Błąd 5: Kupowanie preparatów „30 szczepów w jednym”. Więcej nie znaczy lepiej. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność konkretnych, pojedynczych szczepów lub starannie dobranych kombinacji. Losowa mieszanka 30 szczepów w niskiej dawce to marketing, nie medycyna.
Błąd 6: Ignorowanie warunków przechowywania. Wiele probiotyków wymaga przechowywania w lodówce. Jeśli stoją na półce w aptece w temperaturze 25°C, a producent zaleca 4°C — bakterie mogą być już martwe, zanim otworzysz opakowanie. Sprawdź etykietę!
Błąd 7: Oczekiwanie, że probiotyk naprawi złą dietę. Probiotyki wspierają zdrowy mikrobiom. Ale zdrowy mikrobiom potrzebuje paliwa — błonnika, prebiotyków (inulina, FOS), sfermentowanej żywności. Probiotyk bez odpowiedniej diety to jak sadzonka bez gleby.
Probiotyki a prebiotyki — kluczowa synergia
Prebiotyki to „pokarm” dla probiotyków — substancje, których sam nie trawisz, ale Twoje bakterie jelitowe je uwielbiają. Najważniejsze prebiotyki to inulina (cykoria, karczochy, cebula), fruktooligosacharydy (FOS) — w bananach, czosnku i cebuli, galaktooligosacharydy (GOS) — w mleku matki i fermentowanych produktach mlecznych, oraz skrobia oporna — w ugotowanym i schłodzonym ryżu i ziemniakach.
Połączenie probiotyku z odpowiednim prebiotykiem (tzw. synbiotyk) może zwiększać przeżywalność i aktywność bakterii probiotycznych w jelicie. Niektóre preparaty zawierają już tę kombinację — szukaj na etykiecie oznaczeń „synbiotic” lub „z prebiotykiem”.
LINK: Sprawdź probiotyki w sklepie drnatural →
Jaki probiotyk przy antybiotyku? Praktyczny protokół
To jeden z najczęstszych scenariuszy i jednocześnie obszar, w którym najwięcej osób popełnia błędy. Oto sprawdzony protokół oparty na danych klinicznych:
Przed antybiotykiem: Jeśli wiesz, że czeka Cię antybiotykoterapia — zacznij probiotyk 1–2 dni wcześniej (LGG lub S. boulardii). Daje to bakteriom czas na zasiedlenie jelita.
Podczas antybiotyku: Probiotyk codziennie, ale z minimum 2-godzinnym odstępem od dawki antybiotyku. Najlepiej: antybiotyk rano, probiotyk po południu / wieczorem. Jedyny wyjątek: S. boulardii — jako drożdżak jest naturalnie oporny na antybiotyki i może być stosowany bez odstępu.
Po antybiotyku: Kontynuuj probiotyk przez minimum 7–14 dni po zakończeniu kursu antybiotyku. To kluczowy okres, w którym mikrobiom się odbudowuje.
Dawka: Minimum 10 miliardów CFU (LGG) lub 5 miliardów CFU (S. boulardii) dziennie.
Bezpieczeństwo — dla kogo probiotyki wymagają ostrożności?
Dla zdrowych osób (dzieci i dorosłych) probiotyki są generalnie dobrze tolerowane, a poważne działania niepożądane są rzadkie. Jednak w pewnych grupach wymagana jest szczególna ostrożność i konsultacja z lekarzem przed rozpoczęciem suplementacji:
- wcześniaki i noworodki z niską masą urodzeniową,
- osoby z ciężkimi niedoborami odporności (np. po przeszczepach, w trakcie chemioterapii),
- pacjenci z centralnymi cewnikami żylnymi,
- osoby z poważnymi chorobami przewlekłymi przewodu pokarmowego,
- kobiety w ciąży i karmiące piersią (większość szczepów jest uznawana za bezpieczne, ale decyzję warto omówić z lekarzem prowadzącym).
FAQ — najczęściej zadawane pytania
Ile CFU powinien mieć dobry probiotyk?
Minimum 1 miliard CFU (10⁹) na dawkę. Dla większości zastosowań klinicznych (biegunka poantybiotykowa, IBS) — 10 miliardów CFU lub więcej. Wyjątki: B. longum 35624 i L. reuteri DSM 17938, gdzie optymalne dawki są niższe. Uwaga na preparaty, które podają CFU „w momencie produkcji” a nie „w momencie spożycia” — do końca terminu ważności liczba żywych bakterii spada.
Czy probiotyki trzeba trzymać w lodówce?
Zależy od szczepu i formulacji. S. boulardii jest stabilny w temperaturze pokojowej. Większość bakterii z rodziny Lactobacillus i Bifidobacterium preferuje przechowywanie w lodówce (2–8°C), chyba że producent zastosował technologię liofilizacji i specjalne opakowanie gwarantujące stabilność w temperaturze pokojowej. Zawsze sprawdź etykietę.
Jak długo stosować probiotyki?
Przy biegunce poantybiotykowej: czas antybiotyku + 14 dni. Przy IBS: minimum 4–8 tygodni, często długoterminowo. Profilaktycznie (odporność): cyklicznie — np. 3 miesiące „on”, 1 miesiąc „off”. W podróży: 5 dni przed → cały pobyt → 5 dni po.
Czy mogę brać probiotyk z antybiotykiem?
Tak — i powinieneś. Ale zachowaj minimum 2 godziny odstępu (z wyjątkiem S. boulardii). Probiotyki redukują ryzyko biegunki poantybiotykowej o około połowę.
Jaki probiotyk na IBS?
Dwa szczepy z najlepszymi danymi: Lactobacillus plantarum 299v (10 mld CFU dziennie przez minimum 4 tygodnie, szczególnie dobrze sprawdza się przy bólu brzucha i wzdęciach) oraz Bifidobacterium longum 35624 (ok. 1 mld CFU dziennie, szczególnie w IBS z dominującymi wzdęciami).
Czy probiotyki są bezpieczne?
Dla zdrowych osób (dzieci i dorosłych) — tak, są generalnie dobrze tolerowane. Ostrożność wymagana jest u wcześniaków, osób z ciężkimi niedoborami odporności, pacjentów z cewnikami centralnymi i osób po przeszczepach. W razie wątpliwości — konsultacja z lekarzem.
Co z VSL#3 — to jeszcze ten sam produkt?
Nie. Od maja 2016 r. skład preparatu sprzedawanego pod marką VSL#3 został zmieniony. Oryginalna formuła De Simone (ta, którą badano klinicznie) jest obecnie dostępna pod nazwą Visbiome (USA/Kanada) i Vivomixx (Europa). Jeśli lekarz zaleca Ci „VSL#3″ na podstawie starszych publikacji — zapytaj o oryginalną formułę De Simone.
Podsumowanie — Twój plan zakupowy
Nie kupuj „probiotyku”. Kupuj konkretny szczep na konkretny problem:
- Antybiotyk? → Lactobacillus rhamnosus GG lub Saccharomyces boulardii
- IBS / wzdęcia? → Lactobacillus plantarum 299v lub Bifidobacterium longum 35624
- Podróż? → Saccharomyces boulardii (zaczynasz 5 dni przed wyjazdem)
- Odporność? → Bifidobacterium lactis BB-12 (wsparcie, nie cudowna tarcza)
- Nietolerancja laktozy? → Lactobacillus acidophilus NCFM
- Kolki u niemowlęcia karmionego piersią? → Lactobacillus reuteri DSM 17938 (konsultacja z pediatrą)
- WZJG / pouchitis? → formuła De Simone (Visbiome/Vivomixx), pod nadzorem gastrologa
Na etykiecie szukaj: pełnej nazwy szczepu (nie tylko rodzaju), dawki CFU na porcję (nie „w momencie produkcji”), informacji o warunkach przechowywania.
Jeśli producent nie podaje szczepu — odłóż produkt na półkę i poszukaj takiego, który podaje.
LINK: Sprawdź probiotyki w sklepie drnatural — z pełnym oznaczeniem szczepów →
Źródła:
Lactobacillus rhamnosus GG (LGG)
- Szajewska H, Kołodziej M (2015) — Systematic review with meta-analysis: LGG in the prevention of AAD in children and adults (redukcja z 22,4% do 12,3%)
- Szajewska H et al. (2019) — Probiotics for the Prevention of Antibiotic-Associated Diarrhea in Children
- Evereth Publishing — Lactobacillus rhamnosus GG w świetle badań klinicznych (polski przegląd)
Saccharomyces boulardii
- McFarland LV (2010) — Systematic review and meta-analysis of Saccharomyces boulardii (>100 badań)
- Szajewska H, Kołodziej M (2015) — Systematic review: S. boulardii in the prevention of AAD
Lactobacillus plantarum 299v
- Ducrotté P et al. (2012) — Clinical trial: L. plantarum 299v (DSM 9843) improves symptoms of IBS (n=214)
- Niedzielin K et al. (2001) — A controlled, double-blind, randomized study on the efficacy of L. plantarum 299v in patients with IBS
- Hoppe M et al. (2017) — L. plantarum 299v increases iron absorption from an iron-supplemented fruit drink
- Termedia — Skuteczność L. plantarum 299v w IBS (polskie dane)
Bifidobacterium longum 35624
- Whorwell PJ et al. (2006) — Efficacy of an encapsulated B. infantis 35624 in women with IBS (dose-ranging: 10⁸ CFU optymalne)
- Lenoir M et al. (2023) — An 8-Week Course of B. longum 35624® Is Associated with a Reduction in the Symptoms of IBS
Bifidobacterium lactis BB-12
Lactobacillus reuteri DSM 17938
- Sung V et al. (2018) — L. reuteri to Treat Infant Colic: A Meta-analysis (IPD)
- Sung V et al. (2014) — Treating infant colic with L. reuteri: double-blind RCT (brak efektu u dzieci karmionych mieszanką)
Formuła De Simone (Visbiome/Vivomixx, dawniej VSL#3)
- Mimura T et al. (2004) — Once daily high dose probiotic therapy (oryginalny VSL#3) for maintaining remission in pouchitis
- De Simone Formulation — Wikipedia
Standardy jakości probiotyków
Ostatnia aktualizacja: kwiecień 2026